EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDYSPECIAL
Bedankt, allemaal.
Heel erg bedankt.
Helemaal top.
Een vriendin is zwanger van een Tinder-date.
Ja, toch? Ja, dat bedoel ik nou.
Wie wordt daar nu zwanger van?
Dat is de toekomst, mensen.
Weet je nog hoe je als kind aan de toekomst dacht?
Hoe die eruit zou zien.
Je zat ernaast.
We zaten er allemaal naast.
Ik dacht dat het net als Star Trek zou zijn.
Niet het ruimtereizen, maar de rest.
Alles zou schoon zijn, en de mensen zouden slim en deftig zijn.
Nee.
En weet je waarom? Omdat tokkies ook de toekomst in gaan.
En die worden zwanger via telefoonapps.
Wie wordt er nu zwanger van een Tinder-date?
En wie wordt er nu überhaupt zwanger?
Genoeg, jongens. Dat is niet origineel.
Kinderen zijn waardeloos.
Als je een kind hebt, bedoel ik natuurlijk ook jouw kind.
Ze zijn allemaal waardeloos. Dat weet je.
Jullie hebben ze op hun ergst gezien. Je weet het.
Heb je ooit gezien hoe een kind buiten adem raakt en dan water wil drinken?
Ze weten niet hoe dat moet.
Kijk de volgende keer maar eens hoe ze falen.
Dan komen ze zo binnen.
'Gast, je bent 15.
Wat is er mis met jou? Adem in door je neus, idioot.'
En ze zijn bipolair, ze schreeuwen zonder reden.
Ik zat een maand geleden op een vliegtuig naar Tampa, Florida.
En ik wilde de hele reis lang slapen.
Toen ging er een kind van twee voor me zitten. Verdomme.
Daar is niemand blij mij.
Als je een kind van twee ziet, denkt iedereen: godverdomme.
Ja, dit gaat m'n reis verpesten. Niet dit kind.
Hij was verdomme echt een engeltje. Hij heeft de hele vlucht geslapen.
En toen we geland waren, maakte z'n moeder hem wakker.
'Casper. Casper.' Zo heette hij.
Een blank kind. Uiteraard.
Duidelijk blank. 'Casper, lieverd, word wakker.'
Toen werd Casper wakker en zei:
'Nee. Ik wil niet. Ik wil niet weg.'
'Casper, we zijn er. Dat is iets positiefs.
Haat je Tampa?'
Ik sta op het punt om me te laten steriliseren, echt.
Ik denk er vaak aan.
Als het gemakkelijker kon, had ik er al een.
Als het bij de supermarkt kon, was het al vijf keer gebeurd.
M'n vrienden willen het niet. 'Laat je niet steriliseren.
Ben je gek? Wat als je op een dag kinderen wilt?'
Ik zeg dan: 'Op welke dag?
Wanneer komt die dag? Ik haat kinderen al sinds m'n vijfde.'
Ach, als ik me laat steriliseren en me bedenk...
en toch kinderen wil, dan kan ik gewoon adopteren.
Waarom ziet niemand dat als een optie?
Wat is daar mis mee? Waarom een nieuw team kweken...
als er al genoeg goede spelers zonder contract zijn?
Weet je?
Sommigen zijn wel heel erg tegen adoptie.
Ken je zo iemand? 'Vergeet het, absoluut niet.'
Een vriend van mij is zo. 'Een kind van mij moet mijn genen hebben.
Voor 100 procent, hoe dan ook. Het moet mijn genen hebben.'
Ik heb dan zoiets: 'Ben je soms een koning of zo?
Dit is Game of Thrones niet. Zorg gewoon ergens voor.
En wacht even, jouw genen? Je pa heeft je in de steek gelaten.
Je hebt je studie niet afgemaakt. Je bent klein en kaal.
Jij hebt vreselijke genen.
Als je zo veel om genen geeft, beëindig de bloedlijn dan nu.
Je bent geen dokter, niemand zal je missen.'
Er is niks mis met adoptie. Daarmee kun je rondkijken voor je koopt.
Dat is toch gewoon slim?
Stel dat je een biologisch kind hebt.
En laten we zeggen dat hij echt enorme hazentanden heeft.
Twee keer zo groot als... Hazentanden op Bugs Bunny-formaat.
Dat is geen dealbreaker.
Niemand zal zeggen: 'Dit wil ik niet meer.'
Dan ben je een monster. Maar anderzijds droomt niemand daarvan.
Niemand zegt: 'Ik leer mijn kind hoe je een pizza van onderen langs eet.'
Als er veel wind is, moet ik z'n schouder vastpakken of hij vliegt weg.
Bij familiefoto's zeg je: 'Met je mond dicht lachen.
Met je smerige hazentanden. Je verwoest al m'n dromen.'
Met een adoptiekind heb je die zorgen niet.
Bij een adoptiekind ga je gewoon het mensenasiel in.
Dan kijk je rond. Alle kinderen komen vast voor hun kooien staan.
'Kies mij. Alsjeblieft.'
Alsjeblieft.
En dan zeg je: 'Niet zo wanhopig. Laat mij naar jou toe komen.'
En dan zie je achterin een verlegen kind.
Hij kijkt je aan. 'Dat zou hem kunnen zijn.
Misschien is dat m'n zoon.'
En dan ga je er nerveus naartoe. 'Hé, maatje.
Hoe heet je?'
Dan zegt hij: 'Peter.'
'Hé, Peter. Ik ben Ari.'
'En?'
'Wil je vandaag mee naar huis?' 'Misschien. Wat krijgen we nou?'
'Ik denk dat ik je mag. Ik denk dat je mijn zoon zult worden.'
'Ja, dat lijkt me wel cool.'
'Oké. Ben je daar blij mee?' 'Ja.'
'Kun je me laten zien dat je blij bent?' 'Wat wil je?'
'Geen idee, lach eens of zo.'
'Dat wil ik niet.'
'Waarom niet? Lachen voelt goed. Iedereen lacht graag.
Daar train je meer mondspieren mee.'
En hij zegt dan: 'Oké.'
'Nee. Hazentanden, verdomme.
Leuk geprobeerd, klootzak. Jij komt hier nooit weg.'
Zwanger van een Tinder-date.
Ze was van pil aan het overschakelen, zei ze.
Dus gebruikten ze een condoom, maar dat ging stuk.
En ze hebben de morning-afterpil gehaald.
En die heeft niet gewerkt. Die werkt niet altijd, ik weet het.
Als je dat hardop uitgesproken hoort, dan besef je...
dat ze absoluut...
een leugenaar is.
Dat kan gewoon niet.
Elk van die dingen had die baby moeten doden.
Het kan niet dat het vier keer mislukt is.
Breekt dat sperma door tackles heen als een sterspeler in topvorm?
Dat gelooft niemand.
En wie breekt er trouwens condooms?
Als je dat doet, is er iets mis met je.
Je bent geen 17 meer. Doe je het dan zo?
'Verdomme, weer een kapot.' 'Ik weet het. Rustig aan.'
Waarom pomp je zo? Er zit daar geen olie of zo.
Kus haar af en toe of zo.
Ze horen niet te breken.
Toen ik klein was, ik was een jaar of zeven, acht...
vond ik een ongebruikte condoom.
En...
Ik wist als zevenjarige niet wat ik ermee moest.
Ik zou pas tien jaar later condooms gebruiken.
En 15 jaar later geen condooms meer gebruiken.
Condooms zijn waardeloos.
Jullie meiden weten niet hoe klote die zijn.
Dat is vrouwelijk privilege. Maar daar praat nooit iemand over.
Dit is hoe condooms voelen, dan weet je het.
Een condoom voelt alsof je een massage krijgt met je winterjas aan.
Zodat je denkt: ik snap wat je wilt doen.
Het voelt niet onplezierig...
maar wat huid-op-huidcontact zou ontzettend helpen.
Ik vond een condoom en wist niet wat ik ermee moest. Zeven, acht jaar oud.
Wat doe je dan? Ik maakte er een waterballon van.
Dat doen kinderen. Ik had hem ook groot gemaakt.
Ik keek hoe sterk hij was. Hij trilde ook als ik hem niet aanraakte.
Zo vol zat hij.
Hij had deze vorm.
Hij lag op m'n veranda en de moleculen kwamen er bijna doorheen.
'Wat ga ik ermee doen? Dit is m'n meesterwerk.'
Dat was toen het beste wat ik ooit had gedaan.
'Wat ga ik doen?' Ik zag m'n maatje de hoek om komen.
Ik dacht: ik ga die klootzak vol raken.
Daarvoor bestond die condoomwaterballon.
Om Aaron nat te maken. Ik pakte hem op.
Hij zag me niet. Hij kwam de hoek om.
Ik gooide hem zo hard mogelijk naar hem toe.
Hij stuiterde van hem af en stuiterde weg. Hij brak niet eens.
Hoe krijg je zoiets al wippende kapot?
Er is iets mis met je.
Zo word je zwanger van een Tinder-date.
Ik weet het niet. Heb jij kinderen? Nee? Ga je voor het zingen de kerk uit?
Dat is het meest effectieve voorbehoedsmiddel.
Het is geen condoom, terugtrekken is 100 procent effectief.
Mensen geloven me niet.
Terugtrekken is 100 procent effectief. Al 5000 jaar. Honderd procent.
Weet je wat minder goed werkt? Maar net terugtrekken.
Dat werkt aanzienlijk minder goed.
Als je terugtrekt en je eerste blik zo is.
Besmeur de goede naam van terugtrekken niet...
met waardeloze terugtrekmethodes.
Je zou je pik op z'n minst even moeten aanraken voor je klaarkomt.
Je moet niet terugtrekken en dan: 'Daar is het.' Je zou er iets voor moeten doen.
Zwanger van een Tinder-date.
Hoe leg je dat uit?
Hoe legt ze dat aan haar kind uit als hij oud genoeg is?
Als hij vraagt: 'Mama, waar kom ik vandaan?'
Wat moet ze dan zeggen?
Dan zegt ze: 'Nou, Tinderthy...
op een dag ging mama naar de App Store.
En toen deed ze de hele middag dit: 'Nee, nee, nee. Goed genoeg.'
En zo ben jij ontstaan.'
Kinderen zouden me niet zo storen als ouders ze niet zo vaak meenamen.
Dat is m'n grootste probleem. Ik zou ze niet constant moeten zien.
De meeste ouders vinden dat oké, maar sommige niet.
Ik ben naar Bonnaroo geweest. Zijn jullie daar ooit geweest?
Ja. Geweldig, hè?
Een groot muziekfestival in Tennessee. Vier dagen lang kamperen en muziek.
Echt ontzettend leuk.
Maar soms zijn daar ouders en die nemen hun kinderen mee.
Er rennen kinderen van drie of vier rond op Bonnaroo.
En ik wil dan zeggen: 'Hé. Wij zijn drugs aan het gebruiken.
Oké?
En als ik lsd geslikt heb, is je kind doodeng.
Hij kijkt in m'n ziel en wat hij ziet, bevalt me niet.
Hij is een demon en ik zal hem doden.
Ik zal de demon doden om iedereen op dit festival te beschermen.
Ja, Kendrick, alles komt goed. Ik ga die demon doden.'
Je neemt je kind ook niet mee naar een chic restaurant.
Ben je daar ooit geweest? Voor een maaltijd van 80 dollar.
Een leuke date, met een net overhemd aan. Zo probeer je de seks te verdienen.
Je kijkt op Yelp, drie dollartekens, dat wordt hem.
Je vindt zo'n restaurant waar zodra je zit...
ze een servet op je schoot leggen.
Dan denk je: dat is slavenwerk.
Waarom doe je dat? Er is geen reden voor. Ik heb nooit een recensie gelezen van:
'Ik zat daar 40 minuten lang als een idioot met m'n servet op tafel.'
Maar dat is leuk, het is een date, je accepteert dat, de sfeer is goed.
En dan ga je helemaal gelukkig zitten. En twee tafels verderop hoor je:
'Nee. Dat wil ik niet.'
Een klein kind.
Een kleine baby die daar zit in zo'n invalidenstoel waar ze in zitten.
Een kinderstoel, het maakt me niet uit hoe je het noemt.
Wij gebruiken die niet, wij zijn niet gehandicapt.
Waarom is hij daar? Voor 80 dollar per maaltijd? Wat zonde.
Hij maakt niet eens herinneringen aan.
En z'n smaak is nog niet verfijnd genoeg.
Hij begrijpt de nuance van dit meesterwerk van de chef-kok niet.
Ik garandeer je dat hij gelukkiger zou zijn...
met een banaan die ik met m'n voet geplet heb.
Hij zou kunnen zien hoe ik dat doe en dan nog zeggen:
'Babaan?' En ik zeg dan: 'Ja, vriendje, babaan.'
Hij zou het in z'n gezicht smeren en een beetje in z'n mond.
Dat zou reteschattig zijn.
Kinderen zijn schattig. Dat moet ik je nageven, als je ze hebt.
Heb jij kinderen? Zo zie je er wel uit. Niet? Hoe oud ben je?
- Dertig. - Wat zie jij er beroerd uit voor 30.
Ik dacht dat je 57 was, man. Bizar.
Het komt door die grijze haren aan de zijkant.
Soms zijn kinderen schattig. En dan zijn ze meteen niet schattig meer.
Dan rennen ze rond en hebben ze lol, en schijten ze gewoon in hun broek.
Iedereen moet doen alsof dat normaal is, maar het ruikt naar stront.
Hoe jong ze ook zijn, stront ruikt gewoon naar stront.
Als ze in hun broek schijten, zitten ze daar helemaal niet mee.
Ze voelen het niet eens. Ze hebben zoiets van...
Ja, toch? Het komt een keer je broek uit.
Begrijp me niet verkeerd. Ik drink, dus ik schijt ook in m'n broek.
Maar ik doe dat om de twee jaar.
En als ik het doe, heb ik door dat ik in m'n broek gescheten heb.
Ik blijf niet doorgaan. Ik zeg dan:
'Volgens mij heb ik m'n oven aan laten staan. Ik moet even gaan kijken.
Sorry, ik wilde onze plannen echt niet afzeggen.'
Ik heb dit jaar nog in m'n broek gescheten.
Met 'om de twee jaar' bedoel ik dat er maximaal twee jaar tussen zit.
Het is geen gemiddelde.
Twee jaar is de langste periode die ertussen zat.
Dat was in april. Ik weet precies wanneer het was.
Want ik zat in een vliegtuig. Ik ging naar Australië.
Is er ooit een goed moment voor dan?
Denk je ooit: kon ik nu maar in m'n broek schijten.
Ja, het was een vlucht van 13 uur. Ik was zes uur onderweg...
en ging plassen.
Heb je ooit een wind gelaten tijdens het plassen? Dat doet iedereen.
Doen meiden dat? Nee?
Dan missen jullie wat. Dat moet je doen.
Bij meiden is het nog beter, want de pot is bedekt.
Dan maakt het zo'n tubageluid.
Dan kun je je been bewegen en...
Net zoals Miles Davis met de beker en de tuba.
Dan zou je...
Weet je?
Ik was dus aan het plassen en winden aan het laten.
En opeens dacht ik...
Maar ik dacht: nee, dat was maar een bel.
Ik wilde het niet geloven, dus ging ik weer naar m'n stoel.
Ik zat bij het raam, mensen moesten opstaan. 'Pardon. Sorry. Opstaan. Sorry.'
Toen ging ik zitten, en zodra ik zat, dacht ik: probleem.
Het pletten vond plaats. En dat kun je dan echt voelen.
Ik dacht: verdomme. 'Opstaan.
We zijn nog niet klaar. Sorry, ik dacht dat ik klaar was.
Sorry. Sta maar weer op.' Ik moest naar de wc rennen.
Er liep een remspoor recht door het midden.
Ongeveer zo breed en zo lang.
Het was net een kaart van Chili.
Net een topografische kaart van Chili.
Met de bergen erbij en zo.
Het had m'n broek nog niet bereikt.
Maar het ondergoed was niet meer te redden.
Dat moest ik weggooien in de vuilnisbak van een vliegtuig-wc.
Dat heb ik zelf gedaan, als een volwassene.
Ik heb de situatie aangepakt.
Misschien had ik in de eerste klasse kunnen zeggen: 'Los dit eens op, boer.'
Maar in economy moet je het zelf doen.
Weet je hoe het is om je ondergoed...
in dat kleine rotgaatje te moeten proppen...
in de vuilnisbak van een vliegtuig-wc?
Ik wilde de wc net verlaten en toen dacht ik: wacht even.
Vlak voordat ik wegging, pakte ik toiletpapier.
Dat heb ik op het ondergoed gelegd om het wat te bedekken.
Want ik wilde niet dat de volgende... Ik weet wat ik zou doen...
als ik bevuild ondergoed boven in de vuilnisbak zag zitten.
Dan zou ik meteen denken:
wie liep er net langs mij?
Dan zou ik de volgende zeven uur door het vliegtuig lopen...
om m'n geheugen wakker te schudden.
Tot ik zou denken: jij was het. Ik weet wat jij hebt gedaan.
Ja, je moet het bedekken.
Als je een kind vermoordt in het bos, moet je er ook bladeren overheen leggen.
Zwanger van een Tinder-date, verdomme.
Ze heeft het hem nog verteld ook. Eerst wou ze dat niet. Ze wou het alleen doen.
Ze zei: 'Ik ken z'n achternaam nauwelijks.'
Dat leek me wel fair. Toen bedacht ze zich na acht maanden.
Ja, acht maanden en een week.
'Ari, hij heeft het recht om het te weten.'
Ik zei: 'Ja, lang geleden wel.'
Nu heeft hij het recht om het nooit te weten.
Ze heeft het hem verteld. In een park.
En dit is wat ze er letterlijk over zei. Hij 'reageerde er een beetje raar op'.
O, ja? Echt?
Reageerde hij een beetje raar?
Deed hij raar toen hij ontdekte dat hij komende dinsdag vader wordt?
Deed hij daar niet relaxed over?
Hoe had hij het dan moeten aanpakken? Vanuit zijn perspectief...
is dat een gigantisch verschil tussen wat je na dat telefoontje verwacht...
en wat je aan die ontmoeting overhoudt.
Als ik na maanden gebeld word door een dame...
is mijn eerste gedachte, en die van elke man hier:
ze heeft zin in m'n harde paal.
Die is vast beter dan ik dacht.
Ik heb vast een goede lul.
Daar heeft ze vast al die tijd aan gedacht.
Ze kan zich vast niet concentreren in de kerk, op haar werk, bij vrienden.
Ze blijft maar denken aan die lul, die lul, die lul.
Die is verslavend. Dat snap ik wel.
Haar vrienden zeggen vast: 'Waar was je nou?'
'Ik zat aan die paal te denken.'
Uiteindelijk kon ze het niet meer aan.
Ze werd zwak.
Ze gaf toe aan de honger.
Ze zwichtte en belde.
En weet je wat?
Ze kan die paal krijgen ook.
Dat zou ik denken als ik zo naar dat park zou gaan.
Dan zou ik gelukkig zijn. En als ik dat dan zag?
Dan zou ik heel snel even de seizoenen nalopen.
Nee.
Einde oefening.
Is dat raar? Veel plezier met het oprapen van m'n hersens.
Sommige mensen moeten kinderen hebben. Ik zeik vaak over kinderen.
Maar zo merk je wie ze moet hebben.
Ik kan bepalen of je ouder moet worden of niet.
Via de reactie van je vrienden als je ze vertelt dat je een kind krijgt.
Daaraan merk je of je het moet doen of niet.
Want er zijn twee compleet tegenovergestelde uitkomsten mogelijk.
Stel dat je getrouwd bent.
Je bent al even samen met die vrouw, het gaat financieel beter.
Jullie willen een kind, gaan het proberen, en vertellen het dan jullie vrienden.
'Samantha is zwanger.' Zij zeggen dan:
'Ja, man. Gefeliciteerd. Ik ben zo blij voor je. Wat cool.'
Dat is de ene optie.
Als je zo bent, ga er dan voor, met mijn zegen.
De andere helft van je vrienden hebben al even iets met een meid.
Zij zeggen dan: 'Hé, Margaret is zwanger.'
En iedereen zegt dan...
'O, nee. Wat ga je nu doen? Heb je moord overwogen?
Doe het niet. Ik kijk naar van die politieseries. DNA is nu te goed.
Met één haar pakken ze je al. Huur er iemand voor in als het moet.'
Voor die mensen, mensen die zwanger worden van Tinder-dates...
is abortus niet alleen een recht, maar een verantwoordelijkheid.
Maar dat doen ze niet altijd. M'n vriend Luis Gomez is zo iemand.
Een New Yorkse komiek. Z'n vriendin is zwanger.
Ze waren twee maanden samen. 'Wat ga je nu doen?'
Niemand vraagt trouwens ooit aan een getrouwd stel: 'Wat ga je nu doen?'
Die vraag stel je nooit aan een getrouwd stel.
Ik vroeg: 'Wat ga je nu doen?'
'Ik weet het niet. Ik heb overwogen om te vluchten.
Maar ik heb geen geld voor benzine, dus dan gaan we maar samenwonen.'
Is er geen middenweg tussen vluchten en samenwonen?
Volgens mij zit daar nog een groot onverkend gebied tussen.
Hij zei: 'Wat bedoel je?'
'Hoeveel maanden zwanger?' Hij zei: 'Twee.'
Ik zei: 'Nou, dan heb je het bonnetje nog.
Voor een kleine vergoeding kun je het nog terugbrengen.'
'Waar heb je het over?' 'Abortus. Ik heb het over abortus.'
Hij heeft het kind gekregen. Ik heb een tip voor jullie.
Als je tegen een vriend zegt...
dat ze abortus moeten plegen en ze het vervolgens niet doen...
zullen ze niet vergeten dat je dat hebt gezegd.
Daar klampen ze zich erg aan vast.
Elke keer als ik Luis en z'n kind zie, houdt hij hem vast als ik binnenkom.
'O, daar is je oom Ari. Hij zei dat we je moesten wegdoen.'
'Man, hou daarmee op.
Het was een jaar grappig, maar hij is nu zeven.
Hij is boos op me. Hij doet dit elke keer als ik hem zie. Stop.'
Ik wil jullie even iets vragen.
Jullie hebben allemaal werk, hè? Of hebben allemaal werk gehad?
Hebben jullie ooit op de automatische piloot gewerkt?
Dat je maar doet wat je moet doen?
En als je een goede bui hebt...
zing, neurie of fluit je? Fluitend werken is een ding.
Iedereen doet dat ooit wel eens. Fluitend werken.
Ja, heel goed. Je weet wat fluiten is.
Denk je...
Zouden abortusartsen fluiten terwijl ze werken?
Dat moet wel. Niet elke dag, natuurlijk.
Maar op vrijdag om half vijf.
Dan doen ze vast dit.
iedereen werkt voor het weekend
iedereen moet...
Gaat een abortus zo? Geen idee, ik heb er nog nooit een gezien.
Ik heb in de auto gewacht, maar ben nog nooit binnen geweest.
Ik ga ervan uit dat je de foetus grijpt en hem zo in de vuilnisbak gooit.
Als je mist, gooit de zuster hem voor drie punten weg. 'Curry, van ver weg.'
Nee, gaat dat niet zo? Oké.
Op dit punt wil ik alle vrouwen hier bedanken...
met name de mama's, dat ze zich niet tegen me keren.
Als een publiek zich tegen me keert, zijn dat altijd mama's.
Zo van: 'Rot op, ik hoop dat jij nooit kinderen krijgt.'
'Ik ook, dan zijn we het eens.'
Bedankt dat jullie je beheersen, dames.
Vrouwen krijgen soms erg veel kritiek. Niet altijd.
Niet altijd, maar soms.
'Vrouwen zijn gek.' Dat hoor ik zo vaak. Dat denk ik niet, hoor.
Ik heb een artikel gelezen over vrouwenhormonen.
Dit stond er: Vrouwen, in jullie hersenen...
zitten 40 procent meer hormonen dan bij mannen.
Veertig procent. En dat is niet eens tijdens die tijd van de maand.
Ik weet niet wat er dan gebeurt. Dan breekt de hel los.
Nee, we hebben het over drieënhalve week per maand.
Neem het hoogste niveau van mannen en doe daar nog eens 40 procent bij.
Er knallen daar dingen rond waar mannen geen enkel benul van hebben.
Ons ding is hier en jullie hebben: 'Gevoelens, emoties.'
En waarom noemen mannen jullie gek? Omdat jullie om de twee weken...
opeens 'flikker op' roepen?
Met 40 procent meer zijn dat prima kansen.
Daarmee zouden we minstens drie dagen per week...
wakker moeten worden en jullie met een schaar zien staan...
terwijl jullie zeggen: 'Niet vandaag.' En dan stuiteren jullie weg.
Dus gefeliciteerd, vrouwen, dat jullie zo niet gestoord zijn.
Ik ken mannen die als ze minder dan zes uur slapen...
en je ze afsnijdt...
je naar je werk zullen volgen en je zullen bedreigen.
Dan vind ik een 'flikker op' af en toe wel prima.
M'n broer is zo iemand die z'n kind overal mee naartoe neemt.
Erg teleurstellend als je beseft dat je familie daartoe in staat is.
M'n broer woont nu in Europa.
Omdat hij niet wist dat hij ook belasting moest betalen.
Dat is wat hij zei.
'Moet iedereen dat?' 'Ja, dat moet iedereen.'
Hij heeft nooit belasting betaald.
Hij is de overheid zo'n 200.000 dollar schuldig.
Het is uit de hand gelopen.
Uiteindelijk zei hij: 'Sorry, ik ga wel gewoon weg.
Ik voel me rot als ik bij je blijf met zo'n schuld, dus ga ik maar.
Dat geld zul je nooit krijgen, dus ik ga maar.'
Hij woont in Europa. En dat blijkt bijna hetzelfde te zijn als Amerika.
Er zijn bijna geen verschillen meer.
Kleine verschillen.
Er zijn kleine verschillen. Je moet 'PornHub. uk' typen, zegt hij.
Maar daar leer je mee omgaan.
De porno is iets anders. 'Stop maar in m'n aars.'
Is dat een piraat? Wat deed ik nou net?
Welk accent was dat? Engeland? Ik probeerde Engeland te doen.
Dat is niet echt gelukt.
Ik zou naar Denemarken gaan voor een comedyfestival.
Ik mocht naar Denemarken, wat best cool was.
M'n broer belde. 'Laten we iets doen als je in Europa bent.'
'Oké, wat wil je doen?' Hij zag dat het toen Oktoberfest was.
'Wil je naar Oktoberfest?' Ik zei: 'Reken maar.'
Twee joden die Duitsland weer binnenglippen?
We gaan de nacht heroveren.
Laten we op Hitlers graf gaan pissen.
Maar hij zei: 'Volgens mij heeft Hitler geen graf.'
Ik ga gewoon overal pissen, en hopelijk raak ik het dan.
Ik heb in Duitsland ook echt overal gepist.
Ik heb 25 keer buiten gepist. Constant. Daar krijg je geen problemen mee.
Als jood kun je voor zulke dingetjes geen problemen krijgen.
Dan moet je echt iets fout doen. Een auto stelen of erger.
De kleine dingen vergeven ze je. Vanwege wat er gebeurd is.
Ze voelen zich vast nog schuldig.
Mocht je dit niet weten, we hebben ruzie gehad.
Wij hebben verloren. Dat was duidelijk. Maar zij hebben echt overdreven, dus...
Oké, geen Holocaust-grappen meer.
Oké, dus ik nam de trein. Naar Duitsland, dat is eens iets anders.
Oké, dat was echt de laatste. Nu niet meer.
Kom op, daar mag je niet om lachen. Dat is niet oké.
M'n broer nam de auto en we zagen elkaar op het station.
We waren aan het springen. 'De Shaffirs, daar gaan we. Oktoberfest.'
Zo leuk. En toen ging het achterportier open.
En dan hoor je: 'Nee, ik wil niet.'
Hij had z'n kleuter meegenomen naar Oktoberfest.
Ik zei: 'Meen je dat nou?'
'Wilde je niet dat ik hem meenam?'
'Je hebt m'n toon goed begrepen. Ik wilde niet dat je hem meenam.'
Hij zei wat ouders zeggen als ze weten dat ze fout zitten: 'Had dan iets gezegd.
Had iets gezegd als je dat niet wilde.' 'Dat hoef ik je toch niet te zeggen?
Ik hoefde ook niet te zeggen dat je geen miltvuur moest meenemen.
Ik zou ook niks hoeven zeggen over een kind op een bierfestival.'
Hij zei: 'Hoezo?' Hij was verontwaardigd. Zo zijn ouders.
'Waarom mag hij hier nu niet zijn dan?' 'Omdat ik heel erg dronken wil worden.
En hij kan vast weinig hebben.
Hij zal vast elke avond als eerste kotsen.
Hij heeft net al zonder reden gekotst. Hoe moet dat dan verder?'
Hij probeerde me te overtuigen. 'Hij is erg slim voor z'n leeftijd.'
Oké, maar hij is erg dom voor mijn leeftijd.
En ik ben niet op zijn kleuterschool, hij is op mijn bierfestival.
Hij kan niet lezen of schrijven. Dat is niet slim.
Iemand die dat niet kan, kan ik niet als slim zien.
Zwanger van een Tinder-date.
Weet iemand hier niet wat Tinder is?
Iedereen weet het. Of durft niemand het te zeggen?
M'n oma vroeg me: 'Wat is een Tinder?' Ik zei: 'Niks 'een'.'
Hoe leg je aan een 94-jarige vrouw uit wat Tinder is?'
Ze zei: 'Ik weet helemaal niks.'
En ik zei: 'Oké, luister.
Er was ooit een groot man genaamd Steve Jobs.
Hij stopte de kracht van computers in de handen van de mensen.
We hadden alle informatie ter wereld zo in de palm van onze hand.
Een fantastisch moment voor de mensheid.
Echt waar.
En binnen zeven jaar gebruikten we dat om te neuken.'
Ja. Homo's hadden het na twee jaar al door.
Zij lagen ver voor op de rest.
'Homowetenschappers, stop met waar je mee bezig bent en zoek dit uit.
We hebben geen informatie nodig. We moeten neuken.'
En een vriendin van me werd daar dus zwanger van.
Ouders storen me te veel. Soms zijn de video's het probleem.
De iPhone 6 en 7. Daardoor waant iedereen zich een filmmaker.
Dat zijn ze niet.
Hun video's zijn bagger. De kwaliteit niet, die is top.
Het onderwerp is het probleem.
Ze denken dat ze alles wat ze filmen moeten laten zien.
Maar er is een knop 'wissen'. Gebruik die knop.
Als m'n zussen en broers of m'n vrienden video's laten zien...
'Kijk naar m'n kind, ' dan voel ik me net Dexter.
Dan moet ik de emotie veinzen...
die een normaal mens met gevoelens dan zou voelen.
Zo van: 'Schattig? Hoe doe je dit?'
Zo dom. 'Kijk, hij loopt.'
'Ja, dat doen ze allemaal, dat is niet...
Ik kan op YouTube een video zien van een kind van vijf...
dat een golfbal 215 meter ver slaat.
En jij laat me een lopend kind zien? Rot op.
Je kind maakt geen indruk.'
'Kijk, hij zei: 'dada'.'
'Nou, zo spreek je dat woord niet uit.
Gefeliciteerd, je hebt een fout vastgelegd. Hij schaamt zich vast kapot.'
Ze zijn zo irritant.
Zien jullie dit? Wie heeft er hier kinderen?
Hoeveel mensen hebben hier kinderen? Hoe oud zijn de jouwe?
- Vijf. - Vijf jaar oud. Eentje.
- Ben je daarna gestopt? - Ja.
Oké, goed zo.
Je blijft niet proberen, zoals sommigen. 'Misschien is de achtste wel goed.'
Doet je kind dit wel eens? Dan is hij leuk op de grond aan het spelen.
Dan valt hij, geen probleem. Hij staat op en gaat verder.
Maar als iemand kijkt, is het zo van: 'Heb je dat gezien?
Oké, dan heb je nu echt ontzettend pech.
Maar weet wel dat je jezelf dit hebt aangedaan.'
Dan gaan ze huilen. Maar niet echt, want ze hebben niet echt pijn.
Ze doen gehuil na zoals zij zich dat herinneren.
Ze zijn er niet goed in. Het zijn geen acteurs, ze hebben nooit les gehad.
Ze weten niet hoe het moet. Ze vallen en dan...
'Man, je doet een spook na. Dat is geen gehuil.'
Ze denken dan dat ze van streek kunnen worden, dus forceren ze dat maar.
Net als feministische bloggers.
Niemand voelt minder vreugde dan een feministische blogger.
'Rot op, ik haat jou, jij bent waardeloos.'
'Waarom ben je zo boos? Het is mooi weer.'
'Zwijg, man. Zeg niet hoe ik me moet voelen.'
Ouders worden niet eens wakker zoals anderen.
Ik zou het waarschijnlijk wel best vinden als ouders eerlijk zouden zeggen...
hoe het ouderschap echt is.
Veel ouders zeggen: 'Het is elke seconde van elke dag een zegen.
Echt elke seconde is een zegen;' Dan zeg ik: 'Elke seconde?'
Waarom heb je dan stuiptrekkingen in je wallen?
Ze zijn zo diep en ze stuiptrekken. Ze gaan zo ontploffen.'
M'n vriend Avi heeft twee kinderen van vier en zeven.
Zo wordt hij 's ochtends wakker. Zo worden ouders wakker.
Op zondag gaat de wekker af. Hij slaapt rustig, oké?
De wekker gaat af en meteen daarna:
'Opstaan, lopen. Tanden poetsen. Kleren. Eten.
Lopen. Opschieten. Nu. Hup.'
Het is net Afghanistan, en er vallen dagelijks bommen.
Je slaapt met je laarzen aan.
Hoe kun je zo leven?
Zo worden vrijgezelle mensen helemaal niet wakker.
Geen kinderen? Zo word ik op zondag wakker.
Ten eerste geen wekker. We zien wel wanneer ik wakker word.
Wanneer de schikgodinnen het moment juist achten.
Je slaapt gewoon rustig. En na een tijdje heb je zoiets van...
Herinneren jullie je dat nog, ouders? Weer in bed kruipen?
Herinneren jullie je dat? Dat knipperen van twee uur?
Dat je naar je klok kijkt en dan: '9.30 uur? Oké. 11.15 uur? Hoe kan dat?
Ben ik een tijdreiziger? Wat is er gebeurd?
Ik kan niet... 12.45 uur? Wat is er aan de hand?
Mag ik... Twee uur, kijk nou.'
Weet je nog dat je zo veel geslapen had dat je fysiek niet meer kon slapen?
Maar je probeert het nog altijd wel.
Maar dan lig je daar 45 minuten lang met je ogen dicht.
En dan denk je: nee, dit wordt niks.
Ik probeer dit echt, maar het lukt niet. Dan kan ik net zo goed opstaan.
De zon gaat al onder.
Ik moet vitamine D binnenkrijgen voor ik zelfmoord pleeg.
Daar pakken ouders me wel op. Ze vragen: 'Ben je dan niet eenzaam?
Ben je niet eenzaam zonder kinderen?' Ik zeg: 'O, jawel.
Een diepe eenzaamheid die jullie nog nooit hebben ervaren.
Een enorme leegte die een millennium lang doorgaat.
Het is enorm eenzaam. Ja.
Maar dan bel ik m'n vrienden en dan ben ik veel minder eenzaam.'
Het heeft wel iets om schattige dingen in je buurt te hebben.
Die vullen een gat op dat je vrienden niet kunnen opvullen.
Ik heb nichtjes en neefjes. Als zij er zijn, vullen ze dat gat op.
Het is leuk om met ze te spelen.
Maar ik woon niet in dezelfde stad als zij. En wat moet ik dan doen?
Ik speel in parken met willekeurige kinderen.
Maar dat vinden ouders niks.
Die zeggen altijd: 'Ga bij m'n kind vandaan.'
Ik zeg dan: 'Ik ben geen pedofiel.'
Maar als je 'pedofilie' zegt, kunnen ze nergens anders meer aan denken.
Hoe vul je dat gat dan op? Hoe vullen vrijgezelle mensen dat gat op?
Honden.
Daarmee. Als je vrijgezelle mensen van over de 30 bij een hond ziet...
dan gaan ze raar doen.
Ik ben dol op honden. Ik lik honden op de bek, kan me niks schelen.
Ik geef hem die tong wel. Als hij braaf is.
Als hij braaf is, krijgt hij die tong.
Dan doe ik het zo. 'Ben je braaf?
Je bent braaf.'
Eigenaars kijken me raar aan.
'Ben je dan niet bang voor ziektes?' 'Jawel, voor depressie.'
Gun me dit alsjeblieft.
Nicole heeft haar baby nu.
Ja, de Tinder-dame.
Ze heeft hem geen Tinderthy genoemd.
Ik zei: 'Tinderthy voor een jongen, en voor een meisje Con-swipe-a.'
Voor een beetje een etnisch tintje.
Waardeloos.
Ze zei dat haar leven niet zou veranderen.
Ze woonde in Brooklyn, New York.
Nu woont ze in Arkansas.
Welke stad in Arkansas, vroeg iemand dat?
Omdat er coole steden zijn in Arkansas? Nee. Dat vroeg niemand.
Er zijn geen coole steden in Arkansas.
Kennen jullie mensen die echt abortus moeten plegen?
Als je ze ziet, denk je: vanwege jou is dit legaal.
Dit geval is de enige reden waarom mensen dit mogen doen.
Soms plegen ze abortus, soms ook niet.
Wat zeggen ze altijd als ze het niet doen? Terwijl iedereen het nodig vindt.
Dan zeggen ze: 'Ik zou het moeten doen, maar het kan niet vanwege...'
- Jezus. - Jezus. Ja, God.
Het komt altijd door Jezus.
Dat zeggen ze dan. 'Ik kan geen abortus plegen. Geloof.'
Dat zei Nicole ook.
'Waar was je geloof toen je die gast neukte achter de Roxy-nachtclub?
Was Jezus daar toen ook?
Sloeg Jezus het condoom van die vent af?
Zei hij: 'Nee, dat is een gruwel, dat mag niet.
Je neukt zonder condoom achter deze container, of helemaal niet.
Aldus sprak de Heer.'
Het werkt trouwens niet. Dat je het even weet, logisch gezien.
Geloof werkt niet als reden tegen abortus. Het hoeft niet.
Maar geloof is geen reden om het niet te doen.
Dat werkt niet. Ik heb het geloof lang bestudeerd.
Ja, ik was er vroeger zo eentje.
Ja. En nu nog eens voor deze kant.
Ik weet er dus veel over. En hierom werkt het niet.
Er is maar één manier om naar de hemel te gaan.
Vooral in het Christendom is er maar één weg naar de hemel.
Zonder vagevuur of hel. Recht naar de hemel.
Dat lukt alleen als je zonder zonden sterft.
Je sterft alleen zonder zonden...
als je geaborteerd wordt voor je geboren kunt worden.
Dus...
als je van Jezus houdt, en van je baby houdt...
stuur hem dan naar de hemel.
Ik probeer gewoon het gospel te verspreiden. Daarom ben ik hier.
Bedankt, allemaal. Dat was het.
Jullie waren een fenomenaal publiek.
Jullie zijn echt te gek.
Ondertiteld door: Alexander Eckhardt